गरिब मर्छ भोकले, सहस्र यात्रा चोटले ।
धनीको धन धेर हुँदा, मरण बन्छ शौखले ।।
रमाइ मोज गर्दछ, मदिरा नित्य भोजले ।
गरिब हड्डि काम्दछ, कयौँ दिन भोकले ।। १ ।।
नमार लात पेटमा यी हात मुख जोर्न देऊ ।
विभेद छताछुल्ल छ समान नारा भो नदेउ ।।
यी नारा ध्वस्त बनाउँ, यो पापी पेटले भन्दैछ ।
अमिर नोट शिरानी, मनमा राँको बल्दैछ ।।२ ।।
कहाँ छ खै र ? समानता विद्रोह घोर गरौँ कि ?
भोकै र नाङ्गो मर्दैछन् समान कर्म गर्ने ती ।
अमिर गरिब बिचको विभेद खाडल पुरौँ न ।
प्रदीप्त भै चम्केर,प्रभात नजाग्दै पुगौँ न ।।३ ।।
चिरेर दम्भ कलेष, अमिरहरुको टक्सार ।
दरिद्र आत्मा धोएर दुखीको चित्त लक्षार ।।
जोडेरै दशऔँला यी, याचक याचना गर्दछ ।
अमिर मन्च चढेर, श्रम कै भाषण गर्दछ ।।४ ।।
महल माथि उक्लिँदा धर्तीको धुलो विर्सियो ।
विरोधसंगै भत्सर्ना गरिब सधैं चेपियो ।।
जे जस्तो परे सहौँला, देशका निम्ति हाँसौला ।
नगर्नु घात राष्ट्रलाई शहिद वीर भै बाँचौँला ।।५ ।।
समान देख्नु अमिरी, गरिबी मन दाँजेर ।
भोज र मोज नगरौँ जवानका पेट बाँधेर ।।
तरन रुख्खा सुख्खाले, सेवामा जुट्छ परान ।
अमर देश राख्नलाई, बाँचेका छन् यी जवान ।।६ ।।
-सर्लाही
हाल : भैसेपाटी ललितपुर
